Jasper - 10 October 2003

Houston

De landing in Houston George Bush International Airport is zelfs zo vroeg dat de hoognodige koffietentjes niet eens open zijn. We twijfelen nog even of we niet zullen gaan slapen, maar wetende dat je na een uurtje pitten op plastic kuipvormige vliegveldstoeltjes zo mogelijk nog moeier wakker wordt wachten we toch maar de koffie af. De volgende dertien uur worden voornamelijk moeizaam gevuld met koffie leuten, boeken kopen, taxfree wat drank en sigaretten inslaan, een biertje pakken in een ongezellig barretje en de drukkende vochtige hitte van buiten trotseren voor de noodzakelijke nicotinepauzes. Dit drukke schema werd telkens ruw opgehouden door de langzame en paranoide douane, die graag wilde dat we elke keer als we weer naar binnen gingen onze schoenen uitdeden, riemen af en tassen door de scanner. Op zich een logische, alhoewel wat erg grondige procedure, maar op het moment dat je bepaalde beambtes al meerdere malen gezien hebt en ze je zelfs groeten vind ik het toch een beetje overdreven. In het drukke winkelcentrum op pier C worden we verrast door de voorsnellende techniek: het blijkt mogelijk om films op dvd te huren, inclusief een dvd-speler met minuscuul schermpje en twee hoofdtelefoons. De film, Star Trek Nemesis viel uiteindelijk wat tegen, maar de anderhalf uur die we daardoor wisten weg te werken scheelde flink.
Om 1915 vertrekt dan eindelijk onze vlucht en kunnen we een beetje hoognodige slaap meepakken. De hoofdtelefoons van het "Continental entertainment system" gaan al snel op, slechte muziek is nog altijd beter dan het gewauwel van domme amerikanen en de platte humor van irritante nederlanders aanhoren.

Na voor mijn gevoel veel te kort geslapen te hebben blijkt het al licht geworden en zie ik onder ons Ierland en even later Engeland onder ons voorbij trekken. Melancholie over wat was vult mn hart, gedachtes, plannen en stress over de nabije toekomst borrelen op. Het met veel flair opgediende ontbijtje smaakt me helemaal niet meer als het afschuwelijke, rechtlijnige, lelijke platte nederland in zicht komt. Eenmaal geland taxien we langzaam richting de pier, en ik voel me zo misplaatst, zo machteloos om tegen mijn wil in toch weer terug te zijn dat er een brok in mijn keel zit van verdriet, ongerichte woede en neerslachtigheid. Het is dat het niet regende, maar zo voelde het absoluut wel. En ja, natuurlijk is het heel leuk om dan iedereen weer te zien, natuurlijk heb ik ze gemist, maar tegelijkertijd klonk even alleen om mn kamer zitten, kaasje en wijntje bij de hand ook heel aanlokkelijk.
Nederland, hier ben ik weer. Hetzelfde gebleven, maar tegelijkertijd onherkenbaar veranderd.

Jasper - 10 October 2003

Rio de Janeiro
24 juni is het dan toch echt tijd om aan de terugreis te beginnen, en na een vlucht van bijna zeseneenhalf uur met tussenstops in Santa Cruz en Sao Paolo landen we rond tien uur in Rio De Janeiro. De lichtjes van deze miljoenenstad doen me denken aan een omgekeerde sterrenhemel, maar vervult me tegelijkertijd met een zekere droefheid. Dit zal de laatste stad zijn die we aan zullen doen, de dertien uur durende stopover in Houston niet meegerekend. Na lang wikken en wegen kiezen we voor het chique hotel Toledo aan de Rua Domingos Ferreira op een blok afstand van het beroemde Copacabana strand. Het is vreselijk stijlvol en duur, de suite is enorm, het ontbijtbuffet is erg goed en de ligging is natuurlijk fantastisch. Alhoewel het een schril contrast met de rest van de reis is, is het een goede en ontspannen manier om de reis af te sluiten. Na de hele minibar leeggedronken te hebben en de airco een standje hoger gezet te hebben gaan we al vroeg slapen. De volgende ochtend genieten we van een ontbijtje met verse jus, die ochtend gebakken broodjes, meloen en vooral van het uitzicht van 14 hoog op het Copacabana strand. Rio, of in ieder geval de rijke Copacabana wijk, blijkt prachtig. Boven verwachting schoon, weinig tot geen armoede op straat. Rare steile bergjes, zo'n 50 tot 100 meter hoog steken her en der vanuit het niets omhoog. Op een van de hoogste bergen midden in de stad torent het enorme beeld van Jezus met gespreide armen boven Rio uit. Naar de top van een andere hoge berg, de Pao de Acucar, nemen we later die dag een kabelbaan. Met Jezus op de achtergrond kijken we naar beneden, onder de indruk van de prachtige groene stad. Het gekromde strand van Copacabana in volle glorie, daarachter het Ipanema strand, in de verte het vliegveld en de wolkenkrabbers van het business-district. De vreemde bergen vallen van deze hoogte nog meer op, en geven deze kuststad een merkwaardig sfeer, een combinatie tussen strand en Andes-achtige ruigte.
Na een vroegtijdige avondmaaltijd rond vier uur pakken we de bagage, laten door de hotelklerk een taxi bellen en vertrekken we naar het vliegveld. Via wederom Sao Paolo landen we heel vroeg in de morgen van de 26e in Houston.

Jasper, Dinsdag Maandag 4 augustus - 10 October 2003

La Paz
In het midden van Bolivia's officieuze hoofdstad kronkelt de hoofdstraat met zijn hoge gebouwen en dure hotels, de stroom van de nu vooral ondergrondse Rio Chokueyapu volgend. Op de hellingen van deze 5 kilometer brede kloof worden de huizen steeds armoediger en opgetrokken uit goedkope rode holle bakstenen of handgemaakte kleistenen naarmate de kronkelige ongeplaveide weggetjes meer richting El Alto klimmen. Overal in deze vallei zijn kleine kliffen en kloven met huisjes er op allerlei schijnbaar onmogelijke manieren tegenaan geplakt. Na een enerverende rit omlaag waarbij de grote zware bus een aantal sluipwegen (lees: bochtige hellingen van 45 graden) weet uit te kiezen nemen we onze intrek in hotel Happy Days. Door de ligging temidden van het chaotische en onoverzichtelijke marktdistrict met tientallen snuisterijenwinkeltjes, overal standjes met illegale cd's en de heksenmarkt met zijn kruiden, llamafoetusen en eendeschedels kunnen we direct de intense en mysterieuze sfeer van La Paz opsnuiven. Het hotel zelf blijkt echter zijn geld bij lange na niet waard te zijn (de happy days zullen klaarblijkelijk vooral buiten het hotel moeten plaatsvinden) en al snel besluiten we om deze laatste dagen van de reis in een luxer hotel door te brengen: hotel Espana aan de hoofdstraat, de Avenue 6 de Agosto. Eigenlijk is het natuurlijk onzin, maar een hete douche, tv, ontbijt in het hotel en chique personeel in uniform die je meer gast dan toerist doen voelen, zijn na al die maanden van slapen in aftandse hostelletjes toch wel erg lekker. Deze verplaating van kaart 2 naar kaart 3 heeft als bijkomend voordeel dat we dichtbij de Thelonius jazzclub zitten, waar die avond een leuk bandje speelt. Diezelfde avond verbazen en betreuren we ons in latenight club El Tunnel over het feit dat een dom peruaans dansje op de buitengewoon slechte muziek van Axe Bahia zelfs tot hier is doorgedrongen.
Als we bovenaan de dubbele ronde trap staan, de entree van het hotel, hebben we zicht op een groot stuk omliggende chaos, het centrum van La Paz. Toeterende auto's, schreeuwende verkopers en bolivianen die van hot naar her rennen vullen de hoofdstraat. De grote panden van de ambassades in opgesmukte koloniale stijl, de hoge glazen kantoorgebouwen en dure hotels vormen een schril contrast met de rest van Bolivia en La Paz zoals we die tot nog toe hebben leren kennen.

Jasper - Lima, 16 mei - 24 May 2003

De jungle was fantastisch. De brede bruine amazone en rio san jose, door het regenseizoen uitgedijd tot kilometers diep het regenwoud in. Dikke vegetatie in alle kleuren groen, felgekleurde bloemen, lagunes, bamboe, riet en palmen, moeras, aap- en vogelgeluiden. Elke ochtend en middag met een bootje of wankele kano de jungle in, vakkundig voortgeroeid door hernan, de gids, george, zijn leerling en ricardo, all-round hulp in de lodge. Tarantulas, dikke wormachtige millipedes, rode wollige zwemmende spinnen, een geelzwarte slang +/- 2 meter lang, kingfishers, herons, blackhawks (of mamaviejas zoals de locals ze noemen), bruine haviken met witte kop, gieren, ontelbare andere vogelsoorten waar ik de naam niet van weet, luiaards, opossum, squirrelmonkey, enorme rood-zwarte libelles, iquanas, roze rivierdolfijnen, een titi-monkey en een camungo (een of andere grote zeldzame vogel).

De lodge bestond uit 12 houten hutten op palen, een eetruimte, receptie, en een hut voor het personeel, met elkaar verbonden door houten loopbruggen met dakjes van palmbladeren. Rondom en onder de hutten water en halfoverstroomd gras vol vissen en kleine kaaimannetjes. Gelukkig hadden we pinto de zachtaardige waakhond om ons te beschermen tegen de gevaarlijke wildernis. De hordes muggen werden er echter helaas niet minder om.

Sander, 1 DAG, SLOT - 22 May 2003

DEEL 2
Zoals gebruikelijk is staan er waar dan ook in Peru, als er een bus arriveerd in een of ander plaatsje, tal van hulpzame (lees irritante, opdringerige) taxichauffeurs klaar om assistentie te bieden met het vervoeren van de vermoeide reiziger naar zijn of haar hotel.

Tuurlijk ook om 03.30 midden in de nacht, en nog voor dat we de baggage van het busdak hadden afgehaald hadden we al twee keer op en neer kunnen zijn naar 10 verschillende schone, goedkope hotels [uiteraard allemaal voorz Maar ja... wij wilden helemaal niet in chachapoyas verblijven, wij wilden heel erg graag naar de volgende plaats door reizen en als het een beetje meezat zou het wel fijn zijn om de eindbestemming nog deze nacht te bereiken.

FF aan de buschauffeur gevraagd of er nog andere bussen gingen dus. Of misschine morgen dan. Meteen sprong daar een oude peruaanse vrouw voor mij die me doorverwees naar een auto die nog vanavond [nadat we de baggage hadden ingeladen natuurlijk] zou vertrekken naar Pedro Ruiz ging.

De keuze was snel gemaakt, een zeer aardig stuk de juiste richting op met bovendien in het vooruitzicht de geasvalteerde weg tussen perdo Ruiz en moyabamba, waar nog op een of ander kruis punt hop on - hop off bussen vertrekken ook. FANTASTISCH
Het ritje van 1 1/2 uur in comfortabele taxi was na de K*T bus [ookal zaten we gezellig knus met zijn drieen op de achterbank en was de bijrijderstoel door twee peruanen ingenomen] zeer aangenaam. De spirrit was weer wat omhoog [bij Jasper en mij tenminste, wij zaten met wijd opengesperde oogjes in de taxi na te denken over het te volgen plan, Jungmee was al in de bus naar chachapoyas in slaap gevallen en vooralsnog niet verder wakker geworden dan nodig was om van vervoersmiddel te wisselen en lag nu reeds weer diep in dromenland te zijn.

Uiteraard was de weg zeer slecht. Of er ook stijle afgronden aanwezig waren kon ink in het pikkedonker van de nog steeds rondom aanwezige Andes niet zien. Wel was t al in chachapoyas duidelijk geworden dat het hier de afgelopen tijd flink had geregend. Overla flinke modder plassen en kuilen, en de af en toe zichtbare rivier kolkte enthousiast grote hoeveelheden bruin water naar zee.

In mijn hoofd was het te volgen plan al wel af. [niet dat er legio opties waren ofzo]. Fijn in Pedro Ruiz ene hotelletje zoeken en ff pitten aldaar en in de ochtend vroeg snel weer verder. Ookal is wakker worden nog steeds niet echt ons sterkste punt, sinds de team up met Jungmee hebben we in iedergeval het `geluk` dat zij steevast om 0700 uur wakker wordt. Dan snel door naar Rioja en Moyabamba dmv een aangehouden truck, een combi, cambionette of whatever vervoersmiddel er ook maar aanwezig is.
Net voordat is de taxichauffeur of de Peruanen voorin [die in Ruiz bleken te wonen] kon vragen wat de beste opties waren, zag ik vijf meter voor ons een grote mensen massa opduiken uit het donker. Enkel tientallen stilstande autos bezorgden ons wederom een abrubte stop.

De massa omsirkelde al snel de auto en probeerde de portieren open te krijgen. [Doe je een keer je portier niet automatisch op slot in de taxi, probeerd er meteen een hele horde je deur te forseren.]

De chauffeur die eerder deze rit nog geheel onspannen en behendig met zijn linkerhand een stuk toilet papier gepakt had uit het handschoenenvakje en daarmee de buitenzijde van de voorruit had ontdaan van viezigheid en modder, uiteraard op volle snelheid zigzaggend [hoe anders?] stapte plots uit en verdween in de massa.

Ondertussen was mijn poging om mijn portier gesloten te houden aan het falen., Jap was reeds ten prooi gevallen aan de woorden cannonade van de opgewonden Peruanen buiten, nadat hij de macht over zijn portier had verloren en nu zijn tas paniekerig vast gegrepen had.
Ah t waren geen bandieten of rovers, maar gestrande reizigers. De chauferu was even plots als hij verdwenen was weer terug in de auto om ons te melden dat we niet verder konden ivm iets dat wij zo snel midden in de nacht niet geheel konden verstaan.

Ok.. naar buiten dus. De achterbak met onze grote rugzakken was reeds door de Peruanen geopend, en wij haalden daar maar snel onze spulletjes uit.

Voor de tweede keer die nacht stonden we weer zonder vervoer midden op straat [een aardig modderige straat deze keer om specifiek te zijn, en niet in een plaatsje maar tussen plaatsjes in]. Enfin....
In het pikkedonker en tussen als die mensen stond orrientatie hoof op het wensenlijstje, maar moest nog even wachten.

Snel de handige hoofd lampjes opgezet [dankjewel Inge, zeeer handig!, mijn lampje is in de blackmud pass nog goed van pas gekomen toen de voorlampen van de bus het begeven hadden en er geen zaklamp aanwezig was om bij licht te lampjes en of de draadjes te vervangen, en het kleine lanpje is ook al veelvuldig ingezet in donkere toiletten]. Die maakten dus snel een einde aan onze onduidelijkheid en schenen hun licht op onze zeer fijne nieuwe situatie.

Overal om ons heen was modder te zien. Een paar meter verder op [alwaar je normaal de voortgaande weg verwacht] lag nog veel meer modder die daar normalieter toch echt niet huis hoord. De weg was door een fijne modder lawine onbegaanbaar geworden.
Jungmee [nu eindelijk door modderschok ook wakker geworden] kon slechts haar inmiddels welbekende kreet ¨Guys? what´s going on?¨ uitbrengen. Wij staarden wanhopig naar de modder.

Een hulpzame [hevig bemodderde] Peruviaan gaf huidelijkheid. ¿Donde van? , wij: ¨Perdro Ruiz!¨,Hij wees richting modder en gebood ons te volgen. Kennelijk lag Pedro Ruiz of IN, ONDER of ACHTER de modder.

Aanbgekomen bij de grote modder berg waren aldaar al mensen bezig laarzen aan te doen om via een plankje over een stroompje, door de modder verder in het donker te verdwijnen. De guide garandeerde ons dat t pad niet dieper was dan onze enkels [iets dat erg moilijk te geloven was aangezien hij zelf tot zijn middel onder zat] maar er zat niets anders op. Rugzakken op, en hops door de modder dan maar.

Na maar twee minuutjes oid glibberen hadden we weer vaste grond onder de voetjes. Jungmee was nu echt helemaal wakker geworden na het zien van alle modder en de realisering dat wij van plan waren dit over te steken.

Aan de andere kant van de modderberg was er niet veel meer te zien dan enkele huisjes. De vraag of dit Pedro Ruiz was werd positief beantwoord. Wij bedankten onze tijdelijke modder gids en [laat ik t maar meteen weer zeggen] stonden weer met onze tassen op straat in het donker.

Ach..we kondern og de positieve kant van dit alles inzien. Het was inmiddels al bijna zes uur, dus het kon niet lang meer duren alvorens de nieuwe dag begon.

Even doorstappen naar het einde van deze straat [was ons verteld] voor de fijne snelle weg naar Moyabamba. Die weg begon al 250 meter het dorpje in met een grote stalen brug die op dit onchristelijke uur door een ijverige Peruviaan werd schoon gebezemd. [misschien had ie een stukkie terug de weg eens moeten bekijken alvorens aan zijn ijverige bezigheden te beginnen.] Wij stapten snel met onze modderstappers zijn schone brug over.
In mijn herinnering stond in de Lonely Planet dat de bussen naar Moyabamba tussen 0700 en 1400 uur langs Pedro Ruiz kwamen om daar op te stappen. Was natuurlijk ook niet zo, ze begonnen om 1500 uur.

Een taxi kossteo ns dus wederom meer geld dan verwacht [de 20 soles bleek nog niet eens een echte gringo prijs te zijn aangezien de twee peruvianen die ook hier voorin zaten beiden 15 soles betaalden en zij een zeteltje deelden].

Deze bracht ons braaf naar Nueva Cajamarca alwaar we van taxi moesten wisselen [vraag niet waarom.. ik weet t niet]. Die laatste taxi bracht ons braaf naar Moyabamba waar we rond 10.30 eindelijk op ons bedje in slaap konden vallen.
THE END

Jasper - Amazon lodge / Rio San Jose, 12 mei - 22 May 2003

De boottocht van yurimaguas naar iquitos was, alhoewel het korter duurde en de boot groter was dan we ons van te voren hadden voorgesteld, een hele leuke en ontspannen nieuwe ervaring. In yurimaguas hadden we gehoord dat de boot om 1700 zou vertrekken, dus haastten we ons om in het uurtje dat ons restte nog wat fruit, brood en water te kopen. De hangmat die we voor S./20 (ongeveer 6 euro) op de kop tikten bleek, eenmaal aangekomen op de boot, ook geen overbodige luxe. De slaapgelegenheid bestond uit drie lange metalen stangen over de lengterichting van de boot waardoor er twee rijen hangmatten opgehangen konden worden. Op het dek onder ons precies hetzelfde. Het laagste dek was helemaal gevuld met kisten bananen, koeien, wat varkens en een haan. Om 2130 hadden we eindelijk genoeg passagiers en lading opgepikt en gingen we op weg. Twe nachten en een dag lang gleed de oever van de maranon (en nadat de ucayali zich erbij had gevoegd de amazone) aan ons voorbij. Het slapen in de hangmat viel erg mee; het is even zoeken naar een lekker plekje maar dan heb je ook wat. Zodra de boot aan- of afmeert of een scherpe bocht maakt heb je door het schommelen wel wat meer kans op zeeziekte, maar dat is snel verholpen door een voet aan de grond (of eigenlijk dek) te zetten.
Het canadeze stelletje in de hangmatten naast ons werd binnen korte tijd vakkundig twee pakjes sigaretten lichter gemaakt met poker. Gelukkig kon hij beter schaken, maar voor het na de 1-1 benodigde beslissende potje was er helaas geen tijd toen we om 0930 onverwacht de haven van iquitos binnenliepen.

Jasper - Yurimaguas, 7 mei - 22 May 2003

Na een welverdiende nachtrust in moyobamba en een nachtje in tarapoto (inclusief foute karaokebar en onze eerste ritjes in de mototaxi cq. brommer-riksha) pakten we ergens in een of ander modderig en vervallen buitenwijkje een pickup-truck naar yurimaguas. De zes uur durende rit voerde over een erg modderige weg door de voet van de andes omlaag richting het stroomgebied van de rivieren die tezamen de amazone zullen vormen: de rio maranon en de rio ucayali.

Kleine en grote watervallen naast de weg, diepe modderpoelen, stijle afgronden, felgroene bomen en planten van welke ik de namen niet ken (verder dan palm- of varenachtig kom ik meestal niet), oranjerode omlaaghangende bloemen, lijkend op een fors varenblad en dieprode orchideen met geel hart.

Door het chaotische havengebied rijden we uiteindelijk yurimaguas binnen. Druk krioelende mensenmassa, houten huisjes, herbergjes en opslagplaatsen, handelaren met hun waar op de rug of in de bakfiets, bepakte ezels en paarden, een varkentje die luid krijsend wegrent voor een van de vele toeterende mototaxis, eetkraampjes midden op straat en oude vrouwtjes met manden op hun hoofd met daarin vis, mandarijnen, of bananen. De man die op een hoekje temidden van het stof van de zanderige weg gedroogde iguanas verkoopt kijkt een beetje sip voor zich uit; misschien is de iguanasoep (of waar je ze ook voor nodig hebt) niet zo populair dit seizoen.

Jasper - Pedro Ruiz, 5 mei - 22 May 2003

Ergens tijdens de modderige taxirit moet ik in slaap zijn gesukkeld, want ik schrok wakker om vijf uur door een luidruchtige mensenmassa die rondom onze stilstaande auto heisa aan het maken waren. Iemand probeerde de kofferbak met daarin onze rugtassen open te krijgen, en een of andere agressief uitziende vent met iets zwarts in zijn hand stond verwoed aan mijn portier te rukken. Met alle macht mn deur dichthoudend probeerde ik wat laatste restjes adrenaline in mn bloed te pompen om mn slaapdronken kop zo snel mogelijk scherp te krijgen en de omgeving in me op te kunnen nemen. Op dat moment merkte ik op dat de taxichauffeur verdwenen was. Toen ik rechts van me door het raampje keek, bleek de agressieve vent ineens de vriendelijke chauffeur, attachekoffertje in de hand, die me blijkbaar al geruime tijd geduldig probeerde uit te leggen dat we niet verder konden rijden. Er was een modderlawine over de weg gekomen en al het verkeer stond hier vast. Gelukkig was een looproute al aangelegd, en pedro ruiz lag net 5 minuutjes lopen achter de modder. De mensenmassa probeerde gewoon vervoer te regelen naar chachapoyas.

Affijn, weer helemaal helder en scherp hesen we ons in onze bagage, gespten ons hoofdlampje op en stapten enthousiast in de modder. Toen we direct al tot ver boven de enkels in de soep wegzakten vroeg ik aan de local die ons voorging of dit echt wel het begaanbare looppad was. Hij wees daarop naar de berg waar normaliter de weg hoorde te zijn en maakte een gebaar ongeveer op middelhoogte. Ik besloot me toen maar in ons lot te schikken en te accepteren dat ons een gezellig handwasje te wachten stond.
Na vijftig meter glibberen stonden we weer op de verharde weg en liepen we pedro ruiz binnen.

Jasper - Cajamarca, 29 april

Gisteravond na een prachtige busklim van zeven uur over een steeds slechter wordende weg aangekomen in het mooie, rustige en ontspannen plaatsje cajamarca op 2650 meter. Vanuit hotel plaza hebben we een ongehinderd uitzicht op het groene en knusse plaza des armas, de groene ronde bergtoppen rondom dit valleitje, de twee (!) kathedralen aan het plaza en wat verderop het voor cajamarca typerende witte kerkje op een bergtop met de lange trap ernaar toe, de treden afwisselend hol en bol.

Het verkeer is, ondanks de drie- tot vijfbaansweg rondom het plaza, relatief rustig. Weinig getoeter, en zelfs her en der wat autos die geen taxis zijn. Dit in schril contrast met zowel trujillo als chiclayo, waar de opdringerig toeterende, voor 99% gele taxis letterlijk al het verkeer uitmaken.

Na navraag bij het toerismebureau lijkt de moeilijke en avontuurlijke route naar yurimaguas dwars door de andes via celendin, balsas, leimebamba, tingo (en/of chachapoyas), pedro ruiz, rioja (en/of moyobamba) en tarapoto een haalbare optie, met naar het schijnt adembenemend natuurschoon en vistas. Een stukje uit de lonely planet:

The road to chachapoyas climbs from celendin at 2625m over a 3085m pass before dropping steeply to the rio maranon at balsas, 62km away and 1600m lower than celendin. [..] The road then climbs again through spectacular rainforests and cloudforests to emerge at the 3678m high point of the drive, the aptly named abra de barro negro, or black mud pass, which gives you an idea of the road conditions during the rainy season.

Het is stukken makkelijker en sneller om via chiclayo en bagua naar chachapoyas te reizen, maar dat is natuurlijk veel minder mooi en spectaculair.

Sander - 1 DAG [4MEI 2003]

DEEL I
't is bijna 1900 uur, na een dutje van een uurtje of zes en een redelijk warme douche is de dag eindelijk voorbij.
Een dag die grofweg 33 uur eerder begon in Celendin.
Volgens de Lonely Planet duurt de reis tussen berg plaatsje Celendin en Chachapojas (aan de andere kant van de Andes) tussen de 12 en 24 uur, en moet definitief gedaan worden tijdens daglicht ivm de spectaculaire vistas.
Vol hoop en moed reed onze bus om 12.00 uur weg uit Celendin.

Uit eerder busreizen was gebleken dat zeteltjes nummer 3 en 4 (rechts voorin) de meeste beenruimte hebben. Uiteraard daarom deze stoelen gereserverd bij de plaatselijke bus maatschappij te Celendin. Endelijk zouden we dan tijdens een toch al inmens lange bustocht de beentjes eens lekker kunnen strekken en niet (zoals al reeds veler malen was voor gekomen) nodig was de hulp in te roepen van professionele origami artisten om ons als kraanvogeltjes de stoeltjes in te schuiven [jap™].
Jammerrrrr. Bij aankomst in de bus (na eerst de bagage te hebben afgegeven voor verankering op het dak) bleken onze fijne stoeltjes reeds ingenomen door een stelletje kleine peruaantjes.

En zij hadden identieke kaartjes voor stoel nr 3 en 4. Door een handige extra dubbele lijst met namen bleken legio dubbel doekingen nogal voor wat chaos te zorgen. Wij konden plaats nemen in andere stoelen. (Aangezien wij dit niet hadden zien aankomen hadden we vergeten de origami kunstenaars te reserveren en paste Jap (zonder de voetjes vakkundig omhoog gevouwen te hebben) met geen mogelijkheid in de stoel.
Vanuit het dal klimt de bus via onverharde weg stijl omhoog verder de andes in. Niet eindeloos zigzaggend, maar tijden lang rechtsom en indien begtechnisch mogelijk snel linksom.

Tergend langzaam uiteraard, bergeleid door het Peruviaanse levenslied.
De andes is super mooi, ook al begonnen we de klim op 2650 meter, alles om ons heen nog steeds groen als hel. Zelfs de meest stijle helling is voorzien van weelderig andes groen .

Iedere keer als ik vanuit de bus een andere bus of truck zie aankomen in de verte hoop ik dat de buschaufeur even stopt bij een breder stukje weg, maar nee de ervaren bestuurdrer vertrouwd op zijn uitstekende maneuvres en reflexen.

Ik daar en tegen staar bijna wanhopig naar de sticker van een heilige voorin en hoop dat het allemaal goed gaat komen zonder onze bescherm non, die de reis naar Celendin toestukken ontspannender maakte (zeg nou zelf. hoe vaak hoor je nou dat een bus met non en al het ravijn in is gestort? .. dat zeg ik.. )

Binnen bochten zijn OK veilig tegen de rotswand aangeklemd. De buitenbochten zijn ietwat minder.

Bij elke passeer beweging vermijd ik de afgrond beneden, die nog geen 30 cm naast de bus met en niet christelijke hoek omlaag in de diepte schiet.

Nee... gewoon niet naar kijken. Ik staar dus rustig en ontspannen naar de anderekant van het dal waar lichte strepjes op de nog stijlere berg aan de overzijde naar alle waarschijnlijkheid de weg aangeven die we straks zullen volgen.Ik staar verder naar de eindeloze Andes toppen in de verte met het ´Peruviaanse levenslied´ bemoedigend op de achtergrond.
Rond half (als mijn maagje tekenen aan het geven is van onvree) laat plots ook de motor van de bus zijn onvree blijken. Rook stijgt op uit het dashboard, vieze stinkende zwarte rook.

In mijn hoofd zie ik de voorkant van de bus al vlamvatten, voor alle zekerheid check ik de vluchtwegen, of open ramen die als uitgang kunnen functioneren. Het met bagage bedekte luik op het dak is in iedergeval geen mogelijke uitgang, en zelfs zonder bagage betwijfel ik het of ik het roestige luik zowiezo zou kunnen open krijgen.

De bus komt tot stilstand en spaans gemompel stijgt op (het ´Peruviaanse levenslied´ zwijgt)

Chaufeur en bijrijders verlaten de bus, moeders met kinderen en bejaarden volgen. Dit wordt meteen een goeie plaspauze.

Al ook wij de bus verlaten wordt er al druk geklust aan de motor. Onder de bus zien we en plasje olie dat niet al te positief stemd over snelle reparatie (een uur eerder was er nog een gecontroleerde stop geweest om het koelwater bij te vullen, ik denk tenminste dat t water was, de rode vloeistof die na afloop van het vullen uit een doekje werd gespoeld kan ik nog niet echt thuis brengen).

Ook nu wordt er bruk vloeistof toegevoegd aan diverse onderdelen van de motor na het verwijderen en of vervangen van diverse slangetjes en het tevoorschijn komen van grote stukken buis (wel of geen motor onderdeel, ik weet t niet) stemt ook de langzaam inzettende regen me niet vrolijk.

Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, hebben de overige buspassagies zich na hun plaspauze genesteld op de rotsen naast de weg, nemen nu en dan een slokje limonade eneten rustig een broodje.

Ook ik besluit maar te gaan zitten. De grote hoeveelheid limonade en broodjes ontbreekt echter.

Hoe lang zou ik kunnen doen met mijn half liter flesje water?

Voor ik toekom aan het bepalen van het proteine gehalte van de aanwezige cactussen en het vaststellen van een woestijn/Andes overlevingsdieet, springt de motor weer aan.

Het is een iets ander geluid als voorheen. Het standaard geluid van de motor is nu aangevuld met een ritmisch sissen.

De bekende klanken van het terug gekeerde peruaanse levenslied doen de wanhoop van voorheen snel vergeten als we onze reis voortzetten richting Balsas.
De kolkende rivier, het weelderige groen van de valei en het tevreden sissen van de motor, doen met positief stemmen.

Als we via een grote ijzeren brug de rivier overgestoken zijn en op het pleintje van het miniscule dorpje Balsas tussen verschillende kraampjes onze aangeschafte mandarijntjes en pindas nuttigen is mijn hoofd al lang niet meer bij de motor problemen van onze overal roestende bus, maar is vol van de fantastische natuur die zich stukje bij beetje aan ons onthuld.
De route vervolgd zich volgens de verwachte weg aan de andere kant van de rivier terug omhoog.

Was de weg naar Balsas nog redelijk goed en relatief breed. Nu is de wegbreedte terug gebracht naar grote bus breedte. De stuikjes die de overgang van weg naar ravijn markeerde aan de kant van de weg zijn verdwenen. Van nu af aan is het een Bergwand, weg, strookje grind en ravijn. Verder niets.

Het minubusje dat op een net iet was breder hoekje passeerde, zou zo in de afgrond zijn verdwenen kunnen zijn. )ik weet t niet, ik starde naar de horizon en blokkeerde mijn gedachten met het peruaanse levenslied
Als we rond schemering tot een geschatte hoogte van 3500 meter zijn geklommen (zonder verdere tegenliggers) houd de bus voor de tweede keer onverwacht stil (17.30 uur). Door de raampjes zie ik nog altijd groen hellingen en dalen, die op deze hoogte meer en meer bedekt worden door wolken. Aan de horizon kruipt de zon omlaag en schitterd over het land. Nog een paar honderd meter omhoog en we kijken boven op de wolken die de term cloud forest gevewn aan het gebied.

We moeten uit de bus, warom is ons niet duidelijk, na de maanden rustig mexicaans spaans zorgt het rappere Peruaanse Spaans als dan niet afgewissseld met Quechua, nog steeds voor veel verwarring. Voor de zekerheid neem ik mijn warme fleece maar mee en stap de frisse vochtige buitenlucht in.

Meteen wordt het een en ander duidelijk. De geluiden van krekels en vogels wordeen vrijwel overstemd door het geruis van een rivier die zich langs de bergwand, over de weg, naar beneden stort. Over kleine rotsjes volgen we de andere passagiers naar de andere kant van de rivier en kijken terug naar onze bus.

Deze (nu stukken lichter) moet wel over de stroom heen kunnen komen. De bijrijders leggen nog even wat stenen op de juiste plek en de bus komt stuterend, vervaarlijk deinend over de stroom zetten.

Voor dat we weer instappen zien we in de heldere hemel boven ons al de eerste sterren tussen de flarden wolk opdoemen.
Een half uur later bereiken we het hoogste punt van de trip op 3678 meter. We draaien wan de dunne bergweggetjes af, de pas omlaag in.

Nu is de snelheid er echt totaal uit, even langzaam als het peruaanse levenslied kruipen we door de abra de barro negro (black mud pass).

Twee en een halfuur lang zie ik voor me niets anders dan een gatenkaas als vloer met twee wanden van rots. De bus beweegd hen en weer en kraakt constand. Kennelijk heeft de kou de motor goed gedaan want t sissen is verdwenen.

Aan het einde van de pas heeft de rivier en deel van de eenbans weg weggeslagen. Deze keer (klaarwakker door het continue schudden en schommelen) staar ik verdoofd door 't peruaanse levenslied de afgrond in. Langzaam held de bus richting rivier, om vervolgens weer vaste bodem te vinden op de rotsige weg die ons Leimebamba binnen brengt.
Aldaar aangekomen gaat het aankomen van een bus op de Plaza des Armas gepaard met het eindigen van de zondagavondmis, en is het een drukte van belang. Ouderen zitten op de bankjes, jongeren staan in groepjes bijeen, en peuters en kleuters rennen enthousiast tussen dit alles door elkaar meppend met plastic tassen en ander voorhanden zijnd mep materiaal.

Niet excact wetende hoe lang deze stop gaat duren slaan we snel wat eten in en roken een sigaret.

Een sigaret werd twee, twee werd drie, en na twee uur wachten zochten we maar de warmte op van onze comfortabel kleine plekjes in de bus. De chaufeur (die net als iedereen in de bus) niet al te wakker uit zijn ogen keekstapte om 23.00 weer in. Tien minuuten later vertrokken we.
Naar verluid is de weg van Balsas naar Leimebamba het ergste stuk. Daarom had ik me in Leimebamba comfortabel in mijn stoel genesteld in de hoop een tukje te kunnen doen.

Na een relatief rustige eerste tien minuten keerde het peruaanse levenslied echter terug met wraak gevoelens. Was het tapeje niet al genoeg versleten door continue gebruik, dan werd het geluid nog eens extra vervormd door het hoge volumen.

ook de weg leek niet te willen meewerken. Nu geen ravijnen meer , en alles leek redelijk vlak, was het wel een zeer optimistische chaufeur die een vroege aankomst in chachapojas wel zag zitten. Een hoge snelheid en een weg met meer gaten dan een goeie edammer, resulteerden al snel in zitpijnen. Toch moet ik even zijn ingedut, want na een tijdje stuiteren voelde mijn staart botje aan alsof het zojuist goed verstuikt was.

Scheurend door het landschap kon het peruaanse levenslied ons nu niet meer bijhouden. Langzaam kabbelde het voort en contrasteerde hevig met ons hevig schudden en stuiteren.

Tot het volgende plaatsje Chachapoyas is het vooral het voorbij flitsen van landschap en het proberen te negeren van het peruaanse levenslied gecombineerd met het wanhopig zoeken van een comfortabele manier om te zitten om maar eventjes in slaap te kunnen vallen.
Tevergeefs, om 03.30 uur scheurden we 't stadje binnen, verkerend in een toestand tussen klaarwakker, slaapdronken en doodmoe in. Het is nog twaalf uur rijden vanuit chachapojas naar Rioja (onze eindbestemming) en ik had er helemaal zin in.

De chaufeur echter niet. Volgens hem as de bus te slecht en hij te moe (goh hoe kon dat nou?). Hij klapte izn stoel naar achter, plaatste zijn voetjes op het dashboard en sloot de oogjes om vrijwel meteen in slaap te vallen.

Om het leed wat te verzachten kregen we van de 36 betaalde soles 10 stuks terug. En met die tien Soles op zak stonden we midden in de nacht, halverwege begin en eindbestemming met onze rugzakken op straat.

Jasper - Trujillo, 24 april

Ons bezoek gisteren aan de huaca de la luna, huaca arco iris en het tschudi complex in chanchan, een van de negen paleizen op het 28km² grote oppervlak van deze chimu hoofdstad, heeft me gelukkig inderdaad overtuigd van het verschil tussen mexicaanse (maya, azteken, tolteken) en peruaanse (wari, moche, chimu, inca) tempels en architectuur. Waar de mayas vooral uitblonken in grote, hoge en zeer indrukwekkende groepen tempels en heiligdommen, lijkt hier in het noorden van peru meer nadruk te liggen op de kunstige details: muurschilderingen en -reliefs die hun kleuren behouden hebben (een bont geheel van rood, geel, wit, zwart, blauw en groen), herhalende patronen motieven en geometrische patronen van modder en klein van vissen, zeevogels, slangen, golven en eekhoorns in duidelijk zichtbaar, ver uitstekend relief en de met een reperterend ruitpatroon opengewerkte muren in chanchan die visnetten moeten voorstellen.
Inderdaad, onze opkomende tempelmoeheid lijkt weer wat naar de achtergrond geschoven te zijn, wat ook zou kunnen komen door onze gids en alle informatie die ze ons gaf; de blokken steen en modder werden ineens stukken levendiger en interessanter.

Jasper - Lima, 20 april

Het lijkt wel alsof de ene helft van al het verkeer op straat bestaat uit roekeloos rijdende taxitjes, zo klein dat de bestuurder er nauwelijks in lijkt te passen maar waarin waarschijnlijk in navolging van de aloude mexicaanse traditie plek is voor op zn minst 6 of 7 personen. Aangekomen bij een kruispunt zijn de stopborden slechts een aanleiding voor een ferme druk op de toeter ter waarschuwing van eventueel ander verkeer; een veel harder en agressiever klinkend geluid dan de melodieuze, vriendelijke toetercompositie die de nietsvermoedende wandelaar moet aansporen om toch vooral deze taxi aan te houden.

De andere helft lijkt te bestaan uit busvervoer, een wild beschilderde variëteit aan bussen van verschillende types en groottes. Zoals in mexico word de bestemming c.q route aangegeven door niet-gestandarizeerde bordjes achter het voorruit, bij voorkeur in onleesbare neonkleuren. Het grote en extra levendige verschil is dat elke bus hier een portier aan boord heeft die bij letterlijk elke voorbijgaande over tegemoetkomende wandelaar een deuntje fluit en zich schor schreeuwt om aan te geven waar deze busheen gaat. Enig systeem in de busmaatschappijen of -routes hebben we nog niet kunnen ontdekken, behalve het constante komen en gaan op de grote weg tussen de centra van miraflores en lima "arequipa, wilson, tacna" met de mysterieuze bestickering van route A,B of F en mogelijk bijbehorende kleurschakeringen en prijzen.

Jasper - Lima, 20 april

Downtime lima blijkt inderdaad, zoals de lonely planet en de volkskrant reisfora al zeggen, behalve de kleine koloniale binnenstad een erg lelijke, drukke, vieze en smoggy metropool. De spaanse architecturele stijl van de 18e eeuwse (door een aardbeving is de halve stad in 1748 weggevaagd) overheidsgebouwen, baselieken en kathedralen is zoals verwacht niet heel veel anders dan die we in mexico en guatemala tegen zijn gekomen. Een van de weinige verschillen zijn de houten, kunstig bewerkte uitbouwtjes in plaats van balkons met in plaats van ramen een opengewerkt filigraan ter breedte van de hele gevel. Zoals we later tijdens ons bezoek aan het franciscaner klooster bij iglesia san francisco leerden, diende dat voor het ongehinderde zicht naar buiten en haast onmogelijk zicht naar binnen zodat de vrouwen ongegeneerd naar de mannen op straat konden kijken. Het klooster zelf is een prachtig bewaard gebleven koloniaal hoogstandje met zuilengalerijen rondom een groene kloostertuin, schilderijen van rubens van de apostelen, een houten koepel boven de grote hal in moorse stijl, eenvoudige maar subtiel rijke frescos op de muren en schilderingen op zuilen, een intrigerende bibliotheek met houten wenteltrappetjes en vergeelde 16e eeuwse boeken en een uitgestrekt netwerk van catacomben met daarin de graven (en macaber gerangschikte overblijfselen) van naar schatting 25000 gelovigen. Het oorspronkelijke aantal van 450 monniken is in de loop van meer dan 300 jaar geslonken tot 3 waardoor ze nu hun intrek hebben genomen in de nabijgelegen kleinere woonvertrekken, natuurlijk afgesloten voor publiek.

Jasper - Vliegveld San Jose (Costa Rica), 17 april

Chaotische taferelen op guatemala aurora airport in verband met dichte mist.
Na vele overboekingen, ingenomen, veranderde bijgeniette en heruitgeprintte boardingpasses en gestressde stewardessen lijkt het 3e vluchtplan van de dag (de versie guatemala - san salvador, san salvador - san jose, san jose - lima) nu volop in werking. We hebben geen idee waar onze bagage is, vage vermoedens waar we zelf eigenlijk zijn en broodnodige kennis zoals de naam van de lokale munteenheid en de koers van een kop koffie ontbreekt ons. Het schijnt dat de vlucht naar lima daadwerkelijk om half twee vertrekt, en zelfs vanaf gate zes op san jose airport (waar wij ons blijkbaar toevalligerwijs ook bevinden - het hoe en wanneer van onze reis hierheen is echter nogal in nevelen gehuld), dus het zou in principe moeten lukken om nog voor het einde van semana santa (zondag over drie dagen) in lima aan te komen.

Sander - Belize, Caye Caulker; 5 april - 12 april

Geen grote brekende golven op de kust hier, nee de golven breken zo´n 500 meter zee inwaards op een mega groot koraal rif, in de carribische kust.
Ok we zitten dus op n eilandje in de caraibien. Geen autos hier maar golf wagentjes en fietsen zorgen voor het snelle vervoer op dit rustige plekje paradijs.

Omdat de term ons niet beviel is het zinnetje NIX DOEN, nu vervangen door chillen en relaxen of chilling out in the sun (of voeg welke andere wenselijke chill locatie zelf maar in).

Vandaag de PADI openwater course afgerond en we zijn nu officieel PADI gecertificeerde duikers.

Ze beginnen de lessen hier in de POOL, oftewel de zee voor het rif, vol met visjes en al stukjes koraal. Super tof.
De eerste dag was geheel gevuld met theorie, alle to do en NOT to do dingen dus.
De tweede dag was de eerste plons in 't diepe (nou ja diep.. 3 metertjes)
Super wazig dat ademen onder water, en listig om in te schatten wanner je moet klaren om de oortjes te beschermen tegen de druk van 't water.
Ook heel fijn is het vol laten lopen van je masker met water. Zeker omdat je snel geneigd bent adem te halen via je neus, zeker als het licht benauwd wordt.
enfin, lichte paniek bij jap die 3 meter diep al zijn gezichtsholten vol met water kreeg, en toch heel graag naar boven wilde voor een hapje verse lucht.
nee.. dat mag dus niet
Door de dive master vastgehouden jap spartelde dus in het water, signalerend dat ie heel erg graag naar boven wilde, kreeg nul op het rekest.
De divemaster zorgde ervoor dat ie zijn second stage 't mondstuk in zijn mond hield en hoeste, proeste etc in het mondstuk. tot al het water uit zijn systeempie was.

Dag drie de super ontspannende dag. Het met water gevulde masker ging al stukken makkelijker weer leeg en het enige wat je onder water verder kan doen is het rustig drijven en naar de visjes (vissen) en koraal dingen kijken. Overal bewegen dingen en het is fantastisch om achter een vis aan te zwemmen of zelfs om er gewoon ff naar te zwaaien. Ik ben al blij met een klein gekleurd visje, laat staan met een enorme school van grotere en nog gekleurdere vissen. Grote barracudas zijn wat minder enthousiast om te zien maar ze doen meestal nix en wat parrot fish, lobsters en sucker fish (degene die zich aan haaien en ook graag aan duikers willen vast zuigen).
Duiken is dus kortom zeer ontspannend al kan ik niet snappen waarom mensen in Nederland zouden wilen duiken waar 't zicht 0 meter is, wanneer het hier slecht zicht is als je niet verder dan 8 meter kan kijken.
Dus eindelijk weer een extra hobby erbij, bijna vanzelfsprekend is het een flink dure hobby.
Misschien kunnen we in Peru of Brazilie nog wel een duikje doen om ons logboek te vullen.

Jasper - 18 April 2003

De berichten over het reizen in guatemala die ons ter ore kwamen, waren vrij zorgwekkend. Gewapende overvallen, massaverkrachtingen en schietpartijen waarbij een duitser werd doodgeschoten toen de bus waar hij in zat doorreed bij een wegversperring. Het reisadvies van het ministerie van buitenlandse zaken stemde ons ook niet al te gerust: verhoogd veiligheidsrisico, blokkades van hoofdwegen door ex-PAC (ex-paramilitairen), overvallen, berovingen en verkrachtingen. Aangezien we de jungleruines van Tikal natuurlijk wel moesten zien en onze vlucht naar Lima op de vroege ochtend van de 17e april uit guatemala city vertrok, besloten we om het stuk belize city - Flores (het kleine, prachtig midden in een meer gelegen plaatsje nabij Tikal) met de bus te doen maar Flores - Guatemala City - Antiqua met het vliegtuig te overbruggen.

De busreis bleek gelukkig tamelijk rustig, afgezien van een bijna verlaten trainingskamp en een controlepost/wegversperring door officiele militairen (te onderscheiden van PACers aan hun pasjes die ze aan de buschauffeur lieten zien). Het gevaarlijkste van de busreis was nog onze eigen chauffeur, die meerdere malen inhaalmaneuvres deed terwijl de stofwolk van onze voorganger het zicht op de weg (inclusief tegemoetkomend verkeer) volkomen wegnam.

Terwijl de snelweg na de grens van belize veranderde in een matig verharde rots- en zandweg (waar de chauffeur zich rijstijl- en snelheidstechnisch helemaal niets van aantrok) werd de omgeving steeds mooier. Heuvels en dalen begroeit met subtropische groene weelde, houten huisjes naast de weg, kippen, varkens, geiten, honden en paarden loslopend op erven of wat daarvoor door moest gaan. De geur van zoete bloemen en natte aarde vermengde zich met de rokerige houtskoolgeur van de alom aanwezig slash-and-burn landbouwcultuur.

Jasper - Caye Caulker, 5-12 april

Na een paar dagen ontspannen, in hangmatten en op het strand hangen, leuke mensen leren kennen en ons gelukzalig beseffen dat er op dit langgerekte, maximaal 100 meter brede caribische eilandje niets anders te doen valt dan ontspannen, snorkelen, duiken, af en toe een biertje pakken en je verwonderen over het ontspannen gedrag van de vele pelikanen en grote fregatvogels, besloten we om te gaan leren duiken.

Jasper

Het is een typisch fenomeen dat, zodra we weten dat we ergens langer blijven dan een nacht, onze rugzakken lijken te ontploffen en de kamer plots verandert in een chaotisch tafereel van kleren, boeken, lonely planets, snacks en toiletartikelen op schijnbaar willekeurige plekken. Schijnbaar, natuurlijk, want onze opgeruimde geesten leggen al die dingen onderbewust neer op de meer efficiente plaatsen, zodat het gebruik ervan zo weinig moigelijk moeite en energie kost. Een verstandige manier van doen, zo dunkt ons, in deze tropische temperaturen waarin elk klein beetje energieverbruik direct ondersteunt dient te worden door meerdere slokken water of cervesa.

Luiheid heeft er niets mee van doen

Dat sanders deo onder zijn bed ligt en mn fles water op de grond bij de deur zachtjes heen en weer schommelt zijn voorbeelden van eerdergenoemde efficientie: de deo is handig geplaatst voor de snelle opfrisser tijdens intense schrijfsessies en het water koelt op deze manier een beetje af door het kleine, relatief koele luchtstroompje dat onder de deur door tocht.

Jasper

Laat me wat vertellen over wat grondbeginselen van het duiken. Het ademen onder water om precies te zijn. Het blijkt dat je kunt inademen door je mond, dat je uit kunt ademen door je mond, en dat je uit kunt ademen door je neus. Wat je niet moet doen, is INademen door je neus. Zeker niet als je je masker af hebt moeten doen voor de duikcursus, want dan krijg je water in je longen. Heel veel. En dan lijkt het alsof je stikt, je moet hoesten, kotsen en inademen tegelijk; dan heb je het gevoel dat je verdrinkt, je borstkas samen wordt geknepen tot je ogen eruit ploppen. En dan raak je in paniek, verlies je de controle over je acties en is er een erg sterke en standvastige instructeur voor nodig om je geen emergency ascent te laten doen maar je weer bij zinnen te laten komen.
Daarna smaakt zuurstof ineens erg goed, beter dan het ooit gesmaakt heeft.

Jasper

Na de korte maar te lange stop in chetumal zjin we zaterdag 5 april vlug doorgestoomd naar belize city. Na de dubbele grensovergang (mexico uit, belize in) met bijbehorende dubbele wachttijden en belastingen werden we direct geconfronteerd met een typisch beliziaans fenomeen: het chineze restaurant. En dan niet gewoon één zoals in nederland, maar het liefst drie naast elkaar. En dan heb ik de tokos en snackbars nog niet eens meegeteld. De beliziaanse keuken is uberhaupt niet echt om over naar huis te schrijven. Hun enige misschien nog enigzins originele schotel is rice and beans met gestoomde vis of kip. De rest is een slap aftreksel van de mexicaanse burritos, tacos, enchiladas en quesedillas.

In belize city zijn we net lang genoeg gebleven om bij een western union balie in een vaag winkeltje een paar travellercheques om te wisselen. De banken waren gesloten, de ATM's aten alleen lokale bankpassen en soms visa: qua geldbehoefte was belize wat ons betreft vrij lastig.
Echt veilig voelde ik me niet in die stad. Eerst dacht ik dat het het nieuwe, grote stad dus voelt onveiliger dan het eigenlijk is-syndroom was, maar toen later een eilandbewoner op caye caulker ons meedeelde they kill you for an orange over there bleek mn gevoel wellicht niet helemaal ongegrond.
In het haventje bij het maritiem museum naast de voor lokale begrippen beroemde swing bridge pakten we de watertaxi en na 45 minuten op hoge snelheid over de caribean te hebben gedanst en gestuiterd kwamen we aan in het beloofde land, het tropisch eilandje caye caulker - net ten westen van de op een na grootste barrier reef ter wereld.

Sander

ff later in Antigua

Ah we hadden geluk, een processie op de weg voor ons hotelleke. en zelfs inclusief bloempjes op de weg. Nu hoor ik enkele A-religieuze Hollanders denken: Goh sander wat interessant!
Maar ja.. hoe herken ik zo'n processie bij mij in de straat?

Nou daar zijn wij natuurlijk voor. Als volharde wereldreizigers kunnen we alles uitleggen.
Een van de eerste kenmerken van een op stapel staande processie bij jou in de straat is het plotseling afnemen van de hoeveelheid verkeer.
(hier terplaatse is dit vooral te merken aan de hoeveelheid getoeter van de autos etc)

Het tweede kenmerk is het veranderen van de muziek die lui en duidelijk de straat vult de hele dag, dag in dag uit.
Salsa en Latin pop worden vervangen door trage mars muziek.

Ga naar buiten zodra dit beiden gebeurd is. Je zult zeker weten op een eerste klas processie stuiten
Hier was de staat gevulkt met kleine paarse mannetjes met speertjes. Vrees niet. Het gaat hier niet om millitante gummi beren (een zacht en wollig disney cartoon volkje, voor alle niet cartoon kenners onder ons)
In werkelijkheid zijn het alle jongetjes uit de plaatselijke basisschool in paarse gewaden, al dan niet voorzien van speertjes en wierrook pendulum en of begeleidende ouder unit.

Al deze paarse figuurtjes dartelen vrolijk door de straat, kopen chicklet (kauwgom) van de eveneens aanwezige snoep verkopers en blussen paniekerig een wierrook houder met steekvlam die op het punt staat de kindertjes in lichterlaaie te zetten.

Positioneer jezelf strategisch bij het bloemen bed op straat, houd de camera standby en wacht geduldig af.

De kindertjes worden gevolgd door de al eerder beschreven plank met Jesus en makkers zal ook hier voorbij komen.
Deze baar (zoals jap mij verzekerde dat de plank genoemd wordt) wordt gedragen door door 40 kindertjes, met een gemiddelde lengte van 4 a 5 turven.
20 aan elke kant, niet allemaal heel erg gelukkig kijkende.
(is ook niet zo raar met een massief houten baar op je linker of rechter schoudertje)
Wiegend beweegd dit geheel dwars door de bloemen patronen op de weg.

Hierna komen de in witte kanten jurkjes gestoken meisjes. Idem dartelend voor de baar en nog ongelukkiger kijkende 40 meisjes onder hun baar (de tweede is die van maria)

De processie word na 25 meter afgesloten door de processie generator ™ die gelukkig omdat 't nog licht is buiten niet in werking is.
Het verleng snoer van de baar hangt netjes op een haakje aan de achterkant, klaar voor gebruik in 't donker.

Jasper

In Chetumal is altijd wat te doen - eerst is het stoplicht rood, en dan is het plots groen. Ja nee echt, het is echt een enorm vaag plaatsje. Vooraf bezien lek dit mexicaanse kustplaatsje aan de grens van belize heel wat: ooit een oude maya-haven, mooi gelegen aan de caribische zee, een lange boulevard, ruim opgezet stratenplan en veel hotels. Toen we daar vrijdag 4 april echter een tussenstop maakten op weg naar belize city bleek niets minder waar. Het mag dan wel zo zijn dat heel belize in het weekend naar chetumal trekt om goedkoop schoenen en levensmiddelen te kopen, maar op vrijdagmiddag was het in ieder geval doods en verlaten. Op de grote winkelstraat waren ongeveer een op de tien winkels open, en het leek wel alsof onze aanwezigheid het aantal mensen op straat verdubbelde. De boulevard bleek een weg langs een saaie damwand met daaraan welgeteld twee (gesloten) restaurants. Het ruime stratenplan was wel aanwezig, maar had helaas niet het metropolistische effect waar we op gehoopt hadden. De lange straten en de weinige huizen waarvan er maar zelden een met meerdere verdiepingen voorbijkwam, droegen alleen nog maar meer bij aan de algehele verlaten, hopeloze en troosteloze sfeer. Het deed me allemaal een beetje denken aan een voormalige beroemdheid, ooit geroemd, bewierrookt en omringd door scharen gillende fans maar die nu, verlopen en verlept, voor een appel en een ei liedjes staat te zingen in een ranzig en goedkoop hotel-restaurant in las vegas.

Jasper

Een van de meest irritante en weerzinwekkende dingen van de ruines in yucatan zijn de 30 tot 40 man grote groepen dikke amerikanen in vale hawaii-shirts en short met daaronder nette schoenen en tot aan hun knieen opgetrokken witte sportsokken, een dikke camera op hun buik.

Het andere type zijn de groepen jongeren die in hun spring-break naar cancun of playa del carmen komen voor strand, drank en sex en de ruines er maar even bijdoen in een dagtripje om de schijn hoog te houden dat ze nog wel een beetje culturele interesse hebben. Wellicht zijn ze wat hipper gekleed dan de eerstgenoemde groep maar dat maken ze gelukkig ruimschoots goed door hun soms stuitende domheid, platvloersheid en kuddegedrag.

Er schijnen in irak ook wat mooie ruines te staan, misschien is dat wat voor ze.

Sander - Antigua, semana santa

Onze tijdelijke homebase Antigua is bom vol met mensen die een glimp op willen vangen van een van de vele processies en patronen van bloemblaadjes op de wegen. Omdanks de drukte hebben we zier zonder problemen een kamer kunnen krijgen in ene klein hotelletje. Voorzien van twee fijne bedjes , en zelfs warm water.. (ja ja.. luxe luxe)
Nou ja luxe.. verwacht er niet te veel van. In de douche komen twee draadjes uit de muur die aangesloten zijn op de douchekop.
In deze ELECTRISCHE douchekop wordt 't water ter plekke verwarmd. Hoe harder je het water laat lopen hoe kouder t water wordt. Denk je de douche kop eens van dichtbij te bekijken.. denk dan twee keer voor je over gaat tot aanraken, een lichte schok is namelijk het gevolg van dit wondertje der techniek.

Het actually zien van een processie valt vooralsnog tegen. Blijkbaar doen wij op processie prime time systematisch onze middag dutjes of genieten wij een (uiteraard voedzame) luns. In Flores zijn we er wel op eentje gestuit. Een door een stuk of zes mannen gedragen versierde plank (sorry te weinig reli kennis om de juiste term te weten) met daarop een verlichte Jesus en zijn 12 makkers.

Jasper - Tulum (3-5 april)

Tulum is een vreselijk toeristisch stadje: 1 straat vol met hotels, restaurantjes en miscallenea-shops waar ze drinken, chips, sigaretten, etc. verkopen. Soms als je geluk hebt ook vers fruit en brood, maar meestal niet. Niet dat ze veel verschillen van andere plaatsen waar we geweest zijn, in Merida en Oaxaca had je ze evengoed, maar niet drie naast elkaar.. ik snap niet hoe je op zo'n manier winst kan maken, maar er zal wel genoeg totale omzet zijn om het voor allemaal de moeite waard te maken.

De ruines bij Tulum zijn gelukkig wel erg mooi. Of tenminste, de gebouwen vallen op zich nog wel mee, chichen itza, uxmal en palenque zijn wat dat betreft natuurlijk veel groter, mooier en indrukwekkender, maar de tempels van Tulum staan op kliffen die zich 30 meter omlaag storten in de prachtige, diepe, azuurblauwe caraïbische zee. Groene duinen, palmen, cactussen en enorme iguanas (ok ok niet enorm, maar lijf+staart van in totaal 60/70cm is toch best groot).

Sander

Praten met andere reizigers:

Een van de eerste dingen die je goed in de gaten moet houden wanner je een conversatie aan gaat met mede reizigers is het vermijden van het onderwerp INTERNATIONALE POLITIEK.
Al zou je denken dat je vooral met veel andere reizigers enthousiaste en heftige discussies kan voeren, bljkt dit in de praktijk niet waar.

Reizigers zijn het namelijk over het algemeen gronding met elkaar eens over de politiek en de wereld.

Als je denkt dan tenminste met wat amerikanen enthouisiast over standpunten en oorlog te kunnen praten (niet doen erg saai) blijkt al snel dat ze gewoon allemaal tegen de oorlog, tegen de inmenging in Irak etc etc te zijn en ze stemmen allemaal Gore of Nader.

De groote groep niet reizende Amerikanen blijft veilig en beschut in 't machtige moederland en wil voor geen goud hun huis verlaten. Om in contact te komen met die andere rare mensen en culturen.

Jasper - Campeche (eind maart)

Campeche is een heel rustig stadje aan de golf van mexico, ommuurd tegen de caribische piraten in de spaanse tijd. Behalve een mooie kerk annex vuurtoren, wat overgebleven stukken muur en bastions, roestige kanonnen op de kade en mooie pastelkleurige huizen heeft de stad weinig meer te bieden en waren we er dan ook al snel weer weg.

Sander - 17 April 2003

Ontberingen tijdens de reis deel 1

vroeg op staan omdat 't ontbijt allen tussen 8 en 10 wordt geserveerd

vroeg wakker worden door een duo hanen en hun gekraai uit en ren nog geen 1 1/2 meter van je bed

Vroeg wakker worden omdat t vloed wordt en de golven zo hard op de kust donderen dat je niet meer kan slapen.

Harder moeten lopen omdat je twee druppels water op je hoofd voelt en denkt dat t gaat regenen.

Harden moeten lopen omdat t strand zand zo heet is en je er niet lang op kan blijven staan zonder je voeten te verbranden.

Zand in je Tefas krijgen omdat de ruines in tulum aan de carribische kust liggen en je een stukje door de branding moest lopen.

Nix kunnen doen omdat 't te warm en vochtig is

Je boek in een paar dagen uit hebben omdat je de hele dag in je hangmat nix anders te doen hebt.

Niet mogen roken in je kamer. Omdat 't dak van de cabana van licht ontvlambare palmbladeren is.

Wakker worden midden in de nacht omdat een groep Howler monkeys de boom boven je bed heeft uitgekozen voor hun nachtelijke schreeuw en vecht partijen.

Sander - 17 April 2003

OK ff nog een stukske over theotiuacan in mexico (ok ok we zijn al lang in guatamala en maar dit moest nog ff)

theotiuacan dus, zeer groot zeer indrukwekkend. , symetrie, groote pleinen met altaren voor mensen offers midden in dor droge bergen. Geen water te zien. Vanaf de piramide del sol zien we wel een klein zand stormpje (wervelwindje) richting de ruines komen. Over de buitenste ring tempels (met de kleinere altaren en de woonvertrekken van de hogere priesters) naar het centrale plein. Op de met stof gevulde main plaza stuiven de mensen uit een als de wervelwind richting de piramide van de maan door kruipt over het centrale plein en in kracht lijkt toe te nemen. Voor de maan slaat ie plots rechts af om richting de vulkaan rijke heuvels door te trekken en uit eindelijn in de verte te verdwijnen. In de lente is alles hier redelijk groen. Het op hoogtij dagen door honderden al dan niet duizenden priesters bevolkte religieuze centrum van de streek staat nu als een zanderige verzameling pyramiden in de leegte van het mexicaanse platteland, om alleen op speciale feestdagen (zoals het begin van de lente) weer iets van zijn kleur terug te krijgen als duizenden mexicanen in uitbundig gekleurde dracht de pyramiden en plazas vullen met zang dans en wierrook

Sander - 14 Maart

ondertussen ben ik langzaam gek aan het worden van alle verschillende spaanse verbos. Rij na rij staat er trots achter in mijn school schriftje te wachten op memorisatie. Er zijn natuurlijk nog heel erg veel meer verbos..die ik natuurlijk alvergeet voordat is ze heb onhouden. En dan al die vervoegingen en tijden. Ik heb zo nu en dan ff het gevoel dat ik aan het verdrinken ben , maar mijn schipje ligt nog in de haven..

maar nu is het weekend. eindelijk rust. ach en ons enige tarea is het bijhouden van een dagboek in het spaans natuurlijk met alle geleerde tenses etc

Sander - 10 Maart eerste spaanse les

Verwachting:
Kleuren, nummers, dagen van de week, voorstellen, misschine wat zelfstandige naam woorden en bijvoegelijkenaamwoorden.(van die bekende rijtjes goed-slecht etc...
Echter:
na een heel klein stukje voiorstellen (15 minuutjes) hoe heet je, waar kom je vandaan enzo., gingen we snel door met "estar" en "ser" de 2 zijn vormen.
Gevolgd door "gustar", necesitar, tener, querer, quisiera en deber, (to want, need , have, like/want en would like)
En natuurlijk 60 zinnen schrijven als huiswerk. (het inmiddels zeeeeer bekende TAREA).
Dag twee werd gevuld met verbos regulares y irregular, escrido mas orraciones (meer zinnen schrijven) en tot onze grote schrik nopg ff de pasado progresivo erbij (de verleden tijd van estar dan"yo estuve" etc). Had je genoeg geld voor de bus etc. Een al met al aardig tempo dus, en na 4 uur les per dag nog ff 3 uur tarea er achteraan. Gevolgd door het verdiende tukje en biertje. (maar niet te veel bier van de dag erna nog weer school om 9 uur)
Dat hebben de de eerste dag elleen ff gedaan. Wat fijne corronas op de Zocalo.
Dag drie, reflective verbs

Sander - Oaxaca 13 maart "en" (das spaans voor "in" ) hostal bla die bla

Note to self: do nog drink realy large amounts of alcohol in de gezellige strand bar antes going on a three hour bus trip through the mountains.
Drie uur staren naar de kronkelende weg voor je is nou niet meteen de fijnste manier van reizen die ik me kan voorstellen.
Dit tochtje vanaf t strand (mazunte - pachutla - oaxaca) werd bovendien natuurlijk extra opgefleurd door "typische" mexicaanse tyroler deuntjes en piano muziek van bandjes die al jaren in de zonnige bus hun "kwaliteit" aan het bewaren waren.
De bus (een volkswagen minibus) was geheel volgens mexicaanse (zuidamerikaanse) traditie volgepropt met mensen en de bijbehorende exponentioneel toenemende hoeveelheid bagage.
om een casette te verwisselen moest de bestuurder eerst de bagage verwijderen die zich noodgedwongen tussen bestuurder en bijrijder had verzameld.
Het verwijderen / naar achter duwen van de bagage .. kan de ervaren bestuurder natuurlijk best met de rechter hand. Zijn linker hand bleef dan handig over om de bus over de zigzaggende weg lang gaten, ingestorte stukken weg en lawines naar boven te sturen.
De rechterhand kan ook heel goed graien in een bak met vervelende slechte en nog slechtere bandjes, en zijn hoofd kan ook best een paar keer rechts beneden duiken om de labeltjes op de tape-jes te bestuderen. (De bijrijder (Jap) had het voorrecht om in de "ruime" plaats voorin te zitten.
Terwijl de rest van de bus genoot van de (tot mijn verbazing) goed werkende airco. Had jap de mogelijkheid om zijn voetjes te warmen aan de hitte van de motor voorin, die zijn in lekker warme bergschoenen gehulde stappertjes nog eens extra verwarmde. )

Sander

Animal sightings:

Regelmatig vliegen hier dus grote hoeveelheden roofvogels boven de baar, nou ja.. vliegen.. zweven natuurlijk Ze 'drijven' rustig richting strand, strijken naar.. en hoppen wat heen en weer, en verdwijnen met twee a drie stevige vleugel slagen weer de lucht in om hun cirkelen te hervatten. Vanachter de rotsenkomen er in de namiddag groepen van twintig tot dertig pelicanen aan vliegen.
In perfecte formatie scheren ze over de golven, keren aan het einde van de baai om, en herhalen hun vlucht. Nu en dan onderbroken door een duik naar een visje. Op t strand zijn er maar een paar beestje te zien.. een paar strand duiven. en een paar verdwaalde meeuwen(niet de schreeuwende Scheveningen soort, maar het rustige mexicaanse 'mañana" type).
Een beetje onverwacht was een rondsnuffelende wasbeer. Snel over het hoofd te zien, of te verwarren met een hond of kat. Maar natuurlijk veel wolliger envoorzien van mega grote gestreepte staart.
tot slot nog wat minor sightings in t WC hok (de baño natuurlijk):
Voornamelijk en in grote getalen aanwezig, kakkerlakken, sdtevig schild.. snel bevegende voelsprietjes etc etc.. het grote glimmende soort. Een groote dikke glibberige pad die bijna door Jap zijn grote rechter blote voet vermorzeld werd. Een idem pad in de douche bijna vertrapt door mijn voetjes. De bidsprinkhaan aan t plafond van het restaurantje op de rots maakt het lijstje voorlopig wel ff compleet.
(op een groepje van 60 miljoen mugjes na natuurlijk)

Sander - donderdag (denk ik)

gisteren een paar uurtjes in de namiddag zon mijn querpo/cuerpo/lichaam een kleurtje gegeven. Tewijl jap stukje bij beetje bruin aan het worden is (misschine ietwat geholpen door de bruiningslotion) is mijn lichaam er zeer goed in geslaagd om het bestaan van pigment te ontkennen.
In plaats daarvan is mijn torso nu de trotse eigenaar van een geheel roze velletje. (dit allemaal natuurlijk niet geheel onverwacht natuurlijk , omdat het zeker een paar jaar geleden is dat mijn buikje voor het laatst de zon heeft mogen aanschouwen.)
enfin..vandaag dus t shirtje weer aan, aftersun smerend in de schaduw van een bananen boom, rustig heen en weer schommelend in mijn hangmatje met uitzicht op de blauwe zee.

Sander - Zipolite Mexico, 3 maart, 08.30 uur

"De zon komt bijna recht de zee uit, glinsterend over het water.
Op de met palmbomen en ander weelderig groen bedekte heuvel staan kleine houten huisjes die hun uiterlijk halen uit de sprookjes van de Efteling.
Palmbladeren dakjes en parasols sieren het schone strand.
Golven worden van blauw plots wit als ze breken op strand en rots. Hoog boven ons tuurt een roofvogel naar beneden, opzoek naar eten.
Als ik zo naar beneden tuur vanuit mijn hangmat moet ik mijn ogen dicht knijpen om niet verblind te worden door de schittering van het water.
Met donder en bulder storten de twee meter hoge golven zich als zeehondjes op de kust, de een na de ander.
Als ik mijn ogen dicht doe zou ik bijna denken dat het regende. Maar omdat er momenteel een kolibri 1 1/2 meter bij me vandaan in een bloem naar nectar zoekt is deze gedachte snel verdwenen.
t is een miniscuul klein beestje met een fel oranje snaveltje, totaal niet groter dan mijn duim (denk hierbij aan de gemiddelde lengte van een snorkel diep in de zee).
de baai is een paar kilometers breed en aan beide zijden beeindigd door rots. Vanuit mijn hangmatje bij t hostal kan ik m niet zien.. maar de rechter zijde van de baar wordt beeindigd door een grote natuurlijke rots boog, waar het water door heen kolkt en iedereen die in de buurt komt van de rotsen vangt in verradelijke stromingen.
Op t strand zitten twee mensenop handdoekjes met elkaar te praten. de rest van het fijne zand wordt alleen in de verte nog betreden door kleine stipjes.
Achter me klinkt uit een box rustige new age achtige fluit muziek.
*zucht* dit is toch wel heel erg onspannen hier aan de kust."

Jasper - 24 February 2003

Als we de dagen tellen blijken we nog maar nog maar heel kort onderweg te zijn maar het voelt alsof het al veel langer is.

Na een rustige vlucht vrijdag de 14e (en heel veel paranoide veiligheidschecks - hoevaak moet ik mn schoenen uit doen voordat ze geloven dat er geen bom in zit??) aangekomen in een koud NewYork. Het eerste wat we zien is een advertentie achterop een bus:

Serious lawyers for serious injuries Zemel & Zemel, P.C. 1-877-U.HURT.ME

ok.. dat begint direct goed :) Manhattan in de vrijdagspits is een grote gekte. Het taxibusje waarin wij zitten maakt maneuvres waarvan ik denk dat die allang verboden zijn in elk weldenkend land. De zee van gele taxis en rode achterlichten is overweldigend na de rust van de vlucht. Na 3 uur moeizaam door de spits geploeterd te zijn komen we aan bij ons hostel in de buurt van Harlem en Central Park.
In de vier dagen dat we er zijn bekijken we natuurlijk de toeristische hotspots zoals het Gugenheim museum, het Metropolitan museum, Empire state building, de Crysler toren, Times Square, etc. De overdaad aan neon van Times Square, Broadway en 42nd street is inderdaad echt even vreselijk als op TV :)
Bij Madison Square Park komen we een optocht tegen met fanfare, ballonnen, politieafzettingen en joelende kinderen. Het is even onduidelijk waar het voor is, maar zoals een enthousiaste omroeper ons duidelijk maakt via zijn luidspreker blijkt het een marketing gebeuren te zijn voor Macy's en McDonalds. Holy cow boys and girls! Look what I see coming down the road! It's the Ronald McDonald Supertruck!! Argh..

Het WTC is indrukwekkend, niet zozeer door de enorme bouwput of de geblakerde gebouwen eromheen maar door de persoonlijke boodschappen met stift op palen geschreven, door de papiertjes en stofjes aan het hek van de begraafplaats tegenover ground zero, het grote kruis naast de bouwput gemaakt van stalen balken van een van de gebouwen maar vooral omdat je weet wat zich er heeft afgespeeld. Op deze manier komt het wel heel dichtbij allemaal. Zaterdag blijkt er (net als in de rest van de wereld) een grote anti-oorlogsdemonstratie gehouden te zijn op Columbus Circle van 750.000 man, maar blijkbaar zijn we nog niet helemaal 'in touch' met NY; het is totaal langs ons heen gegaan. Gaandeweg tijdens die 4 dagen word het steeds kouder en kouder, en zondagnacht komt de blizzard over de stad. Maandagochtend ligt er 50 centimeter sneeuw, waait er een harde wind die de sneeuwvlokken scherp in je gezicht doen slaan. De noodtoestand is afgekondigd, er is geen verkeer op straat en het openbaar vervoer (afgezien van de metro dan natuurlijk) ligt plat. Zeker na de idiote vrijdagmiddagspits is het echt heel raar om door Manhattan te lopen zonder autos op de weg en door dikke lagen sneeuw te moeten ploegen om de straten over te steken. De vlucht naar Mexico City kan gelukkig gewoon doorgaan, de sneeuwploegen zijn flink bezig geweest maandagnacht.

En van -10 komen we dan in de heerlijke 27 graden van Mexico City :) De smog, de stof in de lucht en geur van rotte eieren schijnt nog niet zo erg te zijn als in de zomer, maar erg prettig is het niet.
Ons hostel (waar we nog steeds zijn) ligt vrijwel aan het Zocalo, het vroegere Plaza des Armas en middelpunt van de stad (en volgens de Azteken het middelpunt van het universum). Alle winkels in de buurt achter ons hebben hun waar buiten op straat uitgestald, overal eettentjes en karretjes waar je taco's en mais-chips met salsa kunt kopen, roepende mensen; die hele buurt is een grote amsterdamse koninginnedag.
Met de aankomst in MXC kwam daar dan eindelijk het besef dat we eigenlijk totaal geen planning hebben (behalve dan 10 maart in Oaxacan voor spaanse les en ongeveer 25 juni in Rio voor de terugvlucht) en niets hoeven te doen als we daar een dagje geen zin in hebben. We hebben daarom toen maar met een biertje in ons hand de hele dag in hangmatje op het dakterras in de zon gelegen, vrolijke mexicaanse muziek op de achtergrond.. het komt helemaal goed hier :)

Net als in NY zijn er in MXC heel veel taxis. Deze hier zijn echter niet groot en geel, maar klein en groen: de kever is hier superpopulair! We worden wel raar aangekeken zodra we ons op straat begeven.. 20 centimeter langer zijn dan alle andere mensen is misschien wel nuttig om ver te kunnen zien, maar echt onopvallend mengen onder de lokale bevolking zit er niet in :) Onze slechte kennis van spaans (alhoewel dat met de dag beter gaat) helpt daar ook al niet aan mee.

De gebouwen in de buurt waar we ons bevinden (het centro historico) zijn allemaal erg mooi, in 17/18e eeuw spaans-katholieke stijl (bij gebrek aan een betere omschrijving). Het Museo Antropologia is echt enorm mooi. Het is een enorm complex, gespecializeerd in de geschiedenis van mexico en meso-amerika. Helaas is het Maya gedeelte gesloten ivm verbouwing, maar de azteekse, tolteekse en teotihuacan zalen zijn wel gewoon open. Het azteekse zonnewiel is erg indrukwekkend, zo groot en tegelijkertijd zoveel details. De voorkant van de tempel van de gevederde slang (uit teotihuacan) is ook erg mooi, grote slangekoppen en ornamenten, allemaal erg kleurrijk.

Vandaag zijn we naar Xochimilco gegaan, een suburbje net ten zuiden van MXC. Een groot stuk van het plaatsje bestaat nog uit het oude stelsel van kanaaltjes en eilandjes die door de Azteken werden gebruikt voor de landbouw maar wat nu een vrolijk gebeuren is met gekleurde bootjes, mariachi-bands, marimba-spelers, kabbelend water en veel groen. We hebben ons ongeveer 2 uur rond laten varen, heel onspannen allemaal. En toen kwam daar rond lunchtijd (hier de hoofdmaaltijd) toch eindelijk het moment dat ik n vleesgerecht moest bestellen.. Chorizo con salsa rioja.. Morgen toch nog maar weer even naar het vegi-restaurant 'SuperSoya'! De naam is echt om je rot te lachen maar de tacos zijn echt enorm lekker..

Ok zo was het wel weer genoeg, wellicht later meer. Tijd voor een tequila salsa

Groetjes, Sander en Jasper (Sander mag de volgende keer n verhaaltje verzinnen..pff)

Sander - 21 February 2003

Ah vanuit t zonrijke mexico DF,
Alles natuurlijk zeer aangenaam hier.. bla bla bla.. zon galore. de spaanse taal is ons nog volkomen onbekend :)

Net naar t museo antropologico geweest .. supersweet en 10 x beter dan t met in NY (alwar t natuurlijk veel te koud was om uberhaubt buiten te zijn.. minus diez brrrr..
lekker overal verbrand dus nu .. en protector sol oid aan geschafty om uberhaubt nog nbeetje huid over te houden..
Mexicanen zijn maar n raar volkje . net bij t museo in n soort van hinderlaagje gelopen omdat de oorspronkelijke route door t park was afgesloten en dat heeft ons een slordige 20 pesos heeft gekost :( que disastre.. maar ja hij had ons wel de weg gewezen naar t metro station )via een rare snelweg .. oh ja.. EN 2 metro kaartjes a 2 pesos. tsk tsk tsk.
Dus t hele mexico stad gebeuren is na een uur of 5 's avonds niet meer an te raden om op alle plekken buiten te zijn.. denk je oh voor t nationale paleis is t wel veilig.. blijkt daar natuurljk ook weer het een en ander aan rovers en ander soortig volk rnd te hangen..
Het de eerste dag om 22 h pinnen was dan ook niet zo slim mar ja nix gebeurd toen..
Pff gister de hele dag nix gedaan en in de hangmat op het dakterras gelegen met corrona's en de lonely planet. ( nee natuurlijk ben ik nog niet aan het boek begonnen .. 't is veel te fijn om in slaap te vallen in de zon en geheel rood weer wakker te worden..
tot dus ver wat dingen.. tot bla maar weer

Sander - 18 February 2003

NewYork Newyork, compleet met blizzard. Daarf zijn ze niet helemaal op ingesteld. Zodra n beetje sneeuw de straat raakt stopt alles.. (ok ok 20 cm is wat veel maar ja)
Staan nu op t punt weg te gaan naar t vliegveld (welke hopelijk weer geheel normaal functioneerd).
Dus eindelijk fijn 25 graden aldaar :)
Zullen nog wel ff wat new york toelichten zodra de internet tikken wat goedkoper worden. :)
Nu ff nu.nl checken voor de nieuwtjes thuis
Groeten Jasper & Sander

Sander - 14 February 2003

Spulletjes gepakt, tas zit vol, lonley planets paraat, ticket en travel cheques op zak. 't is 14 feb en ik ga maar n's naar schiphol.

Sander - 05 February 2003

14 feb dus naar New York tot de 18e, moet daar alwel wat tijd zijn om een logje te schrijven aldaar.